พระอาจารย์ปารมี (ยงยุทธ) สุรยุทฺโธ
ไปด้วยใจ “ต้านภัยหนาว” จ.แม่ฮ่องสอน
ที่จริงการทำกุศลในครั้งนี้คงจะเกิดขึ้นไม่ได้หากไม่มีบุคคลสำคัญนั่นก็คือ “พระอาจารย์ปารมี (ยงยุทธ) สุรยุทฺโธ” ที่จัดทำโครงการอันมีคุณค่าแก่ผู้ยากไร้ ที่มีถิ่นอาศัยอยู่ในถิ่นทุรกันดารท่ามกลางหุบเขา เป็นเพราะพระอาจารย์ปารมีได้เคยจาริกธุดงค์ไปยังหลายๆ อำเภอของจังหวัดแม่ฮ่องสอน เมื่อสมัยออกบวชใหม่ๆ และได้มีโอกาสสัมผัสถึงชีวิตความเป็นอยู่ของผู้คนที่ได้อาศัยอยู่ในป่า ในดอย ว่ามีชีวิตเป็นแบบไหนเช่นไร พระอาจารย์ปารมี เคยพบเหตุการณ์ต่างๆ อันชวนให้ สะท้อนในอก มาหลายต่อหลายครั้ง จึงได้ให้การช่วยเหลือบุคคลเหล่านี้เรื่อยมา เท่าที่กำลังของพระสงฆ์รูปหนึ่งในสมัยนั้นจะพึงกระทำได้ เช่น เคยเดินธุดงค์ไปใกล้ๆ หมู่บ้านแห่งหนึ่งในกลางป่าเขา ก็พบกับเด็กชาวเขาที่วิ่งมาจากหมู่บ้าน ซึ่งในตอนนั้นพระอาจารย์ได้เดินทางอยู่ห่างจากหมู่บ้านหลายกิโลเมตร..เด็กน้อยคนนั้นได้ทราบข่าวว่ามีพระธุดงค์มา..จึงตั้งใจวิ่งมาเพื่อขอยาไปให้พ่อที่กำลังนอนป่วยด้วยพิษไข้กิน..พระอาจารย์ก็มีเพียงยาทิพฟี่ที่ยังเหลือเพียงไม่กี่เม็ดให้ไป..เด็กน้อยคนนั้นพอได้ยาก็วิ่งกลับบ้านร้อง..ตะโกนด้วยความดีใจ..“คิดเพียงว่าได้ยาแล้วพ่อของเขาจะต้องหาย” ซึ่งพระอาจารย์ปารมี ได้ติดตามไปในหมู่บ้านและสืบหาจนพบพ่อของเด็กน้อยนั้น ปรากฏว่า พ่อของเขาเป็นไข้มาลาเลีย
และเคยพบเหตุการณ์ที่ชาวเขาที่อาศัยอยู่ริม แม่น้ำสาละวิน ป่วยไข้ญาติพี่น้องก็ช่วยกันหามมาที่ท่าน้ำเพื่อจะเอาขึ้นเรือไปรักษา แต่ก็ต้องมานอนเสียชีวิตที่ริมแม่น้ำสาละวินนั่นเอง พระอาจารย์ปารมีให้เหตุผลว่า เขาเสียชีวิตแบบไม่มีโอกาสได้พบพระพบเจ้าเลย นี่ก็เป็นอีกเหตุการณ์หนึ่งที่พระอาจารย์ปารมี ให้มีโครงการสร้างพระพุทธรูปและได้ตั้งประดิษฐานไว้ที่ริมแม่น้ำสาละวิน
เหตุการณ์ต่างๆเหล่านี้ทำให้พระอาจารย์ปารมีได้ให้การช่วยเหลือในเรื่อง ยารักษาโรค เครื่องนุ่งห่มกันหนาว รวมไปถึงปัจจัยต่างๆ ตามความเหมาะสม เรื่อยมาจนถึงปัจจุบันนี้ ซึ่งก็ร่วมระยะเวลากว่า 10 ปีมาแล้ว
สาธุๆ ๆ...อนุโมทามิ..
*********************************************
