#เรื่องของการปฏิบัติ..!!
"... การปฏิบัติควรสำเหนียกใน ศีล สมาธิ ปัญญา วิมุตติ ว่าเป็นไปได้อย่างไร ตัวอย่างเช่น ศีล เป็นเหตุแห่งสมาธิ สมาธิเป็นเหตุแห่งปัญญา ปัญญาเป็นเหตุแห่งวิมุตติ ความหลุดพ้นจากอวิชชา ตัณหา อุปาทาน

ฉะนั้น จึงขอฝากไว้แก่ผู้ปฏิบัติ ให้พิสูจน์ด้วยตนเอง คือ ให้ปฏิบัติเกิดผลขึ้นในตัวเองเสียก่อน จึงจะพิสูจน์ได้ดี

สงบ นั้น มีอยู่หลายอย่าง จิตสัมปยุตด้วย ศีล สงบอย่างหนึ่ง มีความสุขอย่างหนึ่ง จิตสงบไปด้วยสมาธินั้น ย่อมสงบอีกอย่างหนึ่ง มีความสุขอย่างหนึ่ง จิตสงบไปด้วยกำลังของปัญญามีความสุขอีกอย่างหนึ่ง ความสงบของดวงจิตที่เป็นวิมุตติ นั้นอีกอย่างหนึ่ง มีความสุขพิเศษไปอีกอย่างหนึ่ง

เรื่องเหล่านี้ผู้ปฏิบัติชอบผลมากกว่าเหตุ ไม่ต้องการละกิเลสของตัวที่มีอยู่ด้วยข้อปฏิบัติ ต้องการแต่ดีแต่เด่นในสังคมทั่วๆ ไป
แต่เอาสัญญาอารมณ์ของของท่านผู้อื่นมาเป็นของตัวเสีย โดยมากย่อมตกอยู่ในคำที่ว่า พาหิระปัญญา รู้จำ ไม่รู้แจ้ง

ฉะนั้น เมื่อท่านต้องการความจริงของธรรมทั้งหลายแล้ว จึงควรยกจิตของตนขึ้นสู่ธรรมหมวดนี้ คือ สัมมาสมาธิ เสียก่อน เพราะเป็นการรวมกำลังจิตของตนได้เป็นอย่างดี
กำลังทั้งหมดในโลกย่อมเกิดขึ้นด้วยการหยุดการก้าวไปนั้นเป็นสิ่งที่ทำลายตัวเอง

ตัวอย่างเช่น เราเดิน มันย่อมเกิดกำลังขึ้นจากเท้าที่เหยียบหยุดหรือพูดย่อมเกิดกำลังจากการหยุด ถ้าพูดไม่มีหยุด ไม่ขาดคำ อย่าว่าแต่เสียกำลังเลย แม้จนภาษาที่พูดก็ไม่เป็นภาษาคน ผู้ปฏิบัติธรรมก็เช่นกัน
ถ้าสมาธิมากปัญญาน้อย ท่านเรียกว่า เจโตวิมุตติ
ถ้าสมาธิน้อยปัญญามาก ท่านเรียกว่า ปัญญาวิมุตติ
ดังนี้ เหตุนี้ ผู้ต้องการความพ้นทุกข์จะไม่มีสมาธิเลยเป็นไม่มีหนทางเป็นไปได้เลย ..."

""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""'
#พระสุทธิธรรมรังสีคัมภีรเมธาจารย์
#พระอาจารย์ลี_ธมฺมธโร
วัดอโศการาม ตำบลท้ายบ้าน อำเภอเมือง
จังหวัดสมุทรปราการ (พ.ศ.๒๔๔๙ - ๒๕๐๔)





“..ธรรมะ ธรรมชาติ..ธรรมะ หรือ ธัมโม ต้องเรียนเอา มาจากธรรมชาติ เห็นความเกิด ความแปรปรวนของสังขารประกอบด้วยไตรลักษณ์

เป็นนักปฏิบัติกรรมฐานอย่าเชื่อหมอมากนัก ให้เชื่อธรรม เชื่อกรรม เชื่อผลของกรรม จึงจะดี ธรรมะทั้งหมดชี้เข้าที่กายกับจิต เพราะกายและจิตนั่นแหละ เป็นคัมภีร์เดิม เป็นคัมภีร์ธรรมะที่แท้จริง

ภูเขา ทะเล สายน้ำ แผ่นดิน แผ่นฟ้า เห็นไปดูไปก็ไม่มีความหมาย ให้เห็น แต่ชาติทุกข์ ชราทุกข์ พยาธิทุกข์ มรณทุกข์ เท่านั้นแล

ทิฐิมานะนั่นแหละ เป็นภูเขาสูงหาที่ประมาณมิได้

โลกสันนิวาส มีความแปรปรวนตั้งเที่ยงอยู่เช่นนั้น แต่จิตของเรารักษาไว้ให้ดี อย่าให้ติด ถ้าไม่ติดก็ชื่อว่าเป็นสุข

พิจารณาค้นกาย ตรวจกายถูกดีแล้ว ค้นดูกายถึงหลัก แลเห็นอริยสัจของจริงแล้ว เดินตามมรรคเห็นตัวสมุทัย เห็นทุกขสัจ ต้องทำจิตให้เป็นเอก ต้องสงเคราะห์ธรรมให้เป็นเอกเสมอ

พระอรหันต์มีคุณอนันต์นับหาประมาณมิได้ พระอรหันต์ตรัสรู้ในตัวเห็นในตัวมีญาณแจ่มแจ้งดี ล้วนแต่เล่าเรียนธรรมชาติทั้งนั้น..”

ภูริทตฺตธมฺโมวาท
พระครูวินัยธร (หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต) วัดป่าสุทธาวาส ต.ธาตุเชิงชุม อ.เมือง จ.สกลนคร (พ.ศ.๒๔๑๓-๒๔๙๒)






ภาวนาคือพิจารณาให้รู้ตามเป็นจริง
เรามาจากกรรม
...
พระบรมศาสดากล่าวว่าคือกรรม
เรามาจากกรรม ทำดีไว้ ความดีนั้น
ก็ตามมาสนับสนุนให้แปลกจากคนไม่ดี
ถ้าทำกรรมชั่ว ความชั่วก็ตามสนับสนุน
ให้เราชั่วแปลกจากคนดีไป แต่เราไม่สามารถ
มองเห็นได้เพราะโมหะมันปิดบังไว้ นี้เรียกว่า
เรามาตามเหตุ คือการกระทำ ทำดีก็มาดี
ทำชั่วก็มาชั่ว ถ้ามาถึงดีแล้วมาทำไม
มาสร้างความดีอีกต่อไป เพราะเราเดินทาง
มายังไม่สุดหนทาง มาถึงดีก็ต้องสร้างดี
ต่อไปอีก ทางนี้มันทางกันดารนะโยม
กว่ามันจะได้ดี ก็ต้องเกิดแล้ว แก่แล้ว
เจ็บแล้ว ตายแล้วอยู่ร่ำไป มันเป็นทาง
กันดารยังไม่พ้นทุกข์ เมื่อเรามาถึงนี้แล้ว
จะต้องพากันพยายามพิจารณาถึงอดีต
เรามากับอะไร มีอะไรไหม แล้วมาสร้าง
คุณงามความดีของเราเป็นเหตุต่อไป
ไปข้างหน้าจะไปไหนอีก ก็ไปสู่กรรม
คือการกระทำของเราอีก ใครทำดีก็ไปได้ดี
ทำชั่วก็ไปได้ชั่วอีกเหมือนกัน อันนี้
เป็นลักษณะของกรรม ...
...
พระโพธิญาณเถร (ชา สุภทฺโท)







#เรื่องของการปฏิบัติ..!!
"... การปฏิบัติควรสำเหนียกใน ศีล สมาธิ ปัญญา วิมุตติ ว่าเป็นไปได้อย่างไร ตัวอย่างเช่น ศีล เป็นเหตุแห่งสมาธิ สมาธิเป็นเหตุแห่งปัญญา ปัญญาเป็นเหตุแห่งวิมุตติ ความหลุดพ้นจากอวิชชา ตัณหา อุปาทาน

ฉะนั้น จึงขอฝากไว้แก่ผู้ปฏิบัติ ให้พิสูจน์ด้วยตนเอง คือ ให้ปฏิบัติเกิดผลขึ้นในตัวเองเสียก่อน จึงจะพิสูจน์ได้ดี

สงบ นั้น มีอยู่หลายอย่าง จิตสัมปยุตด้วย ศีล สงบอย่างหนึ่ง มีความสุขอย่างหนึ่ง จิตสงบไปด้วยสมาธินั้น ย่อมสงบอีกอย่างหนึ่ง มีความสุขอย่างหนึ่ง จิตสงบไปด้วยกำลังของปัญญามีความสุขอีกอย่างหนึ่ง ความสงบของดวงจิตที่เป็นวิมุตติ นั้นอีกอย่างหนึ่ง มีความสุขพิเศษไปอีกอย่างหนึ่ง

เรื่องเหล่านี้ผู้ปฏิบัติชอบผลมากกว่าเหตุ ไม่ต้องการละกิเลสของตัวที่มีอยู่ด้วยข้อปฏิบัติ ต้องการแต่ดีแต่เด่นในสังคมทั่วๆ ไป
แต่เอาสัญญาอารมณ์ของของท่านผู้อื่นมาเป็นของตัวเสีย โดยมากย่อมตกอยู่ในคำที่ว่า พาหิระปัญญา รู้จำ ไม่รู้แจ้ง

ฉะนั้น เมื่อท่านต้องการความจริงของธรรมทั้งหลายแล้ว จึงควรยกจิตของตนขึ้นสู่ธรรมหมวดนี้ คือ สัมมาสมาธิ เสียก่อน เพราะเป็นการรวมกำลังจิตของตนได้เป็นอย่างดี
กำลังทั้งหมดในโลกย่อมเกิดขึ้นด้วยการหยุดการก้าวไปนั้นเป็นสิ่งที่ทำลายตัวเอง

ตัวอย่างเช่น เราเดิน มันย่อมเกิดกำลังขึ้นจากเท้าที่เหยียบหยุดหรือพูดย่อมเกิดกำลังจากการหยุด ถ้าพูดไม่มีหยุด ไม่ขาดคำ อย่าว่าแต่เสียกำลังเลย แม้จนภาษาที่พูดก็ไม่เป็นภาษาคน ผู้ปฏิบัติธรรมก็เช่นกัน
ถ้าสมาธิมากปัญญาน้อย ท่านเรียกว่า เจโตวิมุตติ
ถ้าสมาธิน้อยปัญญามาก ท่านเรียกว่า ปัญญาวิมุตติ
ดังนี้ เหตุนี้ ผู้ต้องการความพ้นทุกข์จะไม่มีสมาธิเลยเป็นไม่มีหนทางเป็นไปได้เลย ..."

""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""'
#พระสุทธิธรรมรังสีคัมภีรเมธาจารย์
#พระอาจารย์ลี_ธมฺมธโร
วัดอโศการาม ตำบลท้ายบ้าน อำเภอเมือง
จังหวัดสมุทรปราการ (พ.ศ.๒๔๔๙ - ๒๕๐๔)





“สิ่งอันใดหรืออารมณ์อันใด
ที่ได้ยึดไว้แล้ว จับต้องแล้ว ถือมั่นแล้ว
ด้วยอำนาจ ตัณหา มานะ และทิฏฐิ
อันมีอยู่ในสันดาน สิ่งอันนี้ หรืออารมณ์อันนี้
ท่านพึงสละละวางเสีย พึงปลดเปลื้องเสีย
พึงละเสีย พึงบรรเทาเสีย พึงกระทำให้มีที่สุด
พึงให้ถึงซึ่งอันเกิดตามไม่ได้”
...
หลวงปู่มั่น ภูริทัตโต





พระพุทธองค์ตรัสว่าผู้ที่ไม่ฝึกจิตของตน
เปรียบได้กับคนที่มีบ้านหลังคารั่ว
เขาอาจเคยชินกับช่วงที่ไม่มีฝน จนเห็นว่า
ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาและแรงงานซ่อมหลังคา
ครั้นฝนตก น้ำที่รั่วลงมาย่อมสร้างความ
เสียหายอย่างใหญ่หลวง

ในเวลาที่อะไรในชีวิตดำเนินไปด้วยดี
เราอาจเห็นคุณค่าของการฝึกจิตไม่ชัด
แต่เมื่อต้องผจญกับมรสุมชีวิตอันยากลำบาก
การฝึกจิตย่อมมีคุณค่าอย่างชัดเจน
ผู้มีปัญญาจึงพยายามเตรียมพร้อมต่อ
ทุกสถานการณ์ เห็นทั้งคุณและโทษของการ
มองโลกในแง่ดี ความปลอดภัยอันแท้จริง
ย่อมเกิดจากการฝึกตนอย่างสม่ำเสมอ
บนหนทางของพระบรมศาสดา ...
...
ธรรมะคำสอนโดย พระอาจารย์ชยสาโร