คำสรุปที่ง่ายที่สุดกับคำถามว่าเรา
เกิดมาทำไม คือคำที่ปรากฏในพิธีกรรม
ที่เราท่องกันในประโยคท้ายที่ว่า ...
เพื่อประโยชน์ เพื่อความสุข ของข้าพเจ้า
ทั้งหลาย ตลอดกาลนานเทอญ

ทั้งหมดเป็นปริศนาแห่งธรรม ที่จะเป็น
จุดเริ่มต้นให้แต่ละคนได้พิจารณาว่า
เราอยู่เพื่ออะไร ...
...
พระอาจารย์ชยสาโร






กัลยาณมิตรตลอดกาล
...
เรื่องวินัยมันมีพลังมาก ปัญหาเรื่องอภิสิทธิ์
ในประเทศไทยเป็นสิ่งที่ผิดกับหลักพุทธ
ศาสนา อย่างชัดเจนเลย ไม่ใช่เพราะเรา
เป็นพุทธจึงมีปัญหา เพราะเรามีระบบอาวุโส
มันจึงเป็นเช่นนี้ มันเป็นความเสื่อมของระบบ
อาวุโส เราต้องแยกแยะให้ดูให้ดี ศีลธรรม
จึงเป็นเรื่องสำคัญ การที่ครูบาอาจารย์
เช่น หลวงปู่ชามีลูกศิษย์ลูกหาทั่วโลก
ทั้งๆ ที่ท่านไม่รู้จักภาษาต่างประเทศเลย
ส่วนหนึ่งก็มาจากศีลธรรมของท่าน
ท่านบวชได้ ๔๕ - ๕๐ พรรษา แต่ท่านยัง
มีความเคารพในพระวินัย แล้วเมื่อเราเห็น
ความเคารพในพระวินัยของท่าน เราก็เคารพ
ในองค์ท่าน เรื่องวินัยมันมีพลังมาก

อย่างอาตมายังจำได้ ปีแรกที่กลับไปเยี่ยม
บ้าน หลังจากมาอยู่ที่นี่ได้ประมาณ ๖ ปี ก็เจอ
ญาติมิตร เพื่อนเก่า เจอหลายคน ซึ่งส่วนมาก
ส่วนใหญ่ ก็ไม่ได้สนใจคำสอนพระพุทธเจ้า
ไม่ได้ประทับใจในพระธรรม ไม่เข้าใจว่าทำไม
อาตมาอยากจะไปอยู่ในป่าในต่างประเทศ
อย่างนี้ แต่ที่อาตมาสังเกตว่าทุกคนยอมรับ
และเคารพในวินัยของอาตมา
อาตมาเป็นผู้มีวินัย เป็นผู้ที่เคารพในวินัย
กลายเป็นวินัยนั่นแหละ ที่เป็นของสากล
สากลมากกว่าคำสอนในบางกรณี ...
...
สมเด็จพระมหาพัชรญาณมุนี
พระอาจารย์ชยสาโร






“..ผู้ปฏิบัติเพื่อกำจัดอวิชชาให้สิ้นไป จำต้องยึดอริยสัจสี่ หรือสติปัฏฐานสี่ อันเป็นที่รวมวิชชาแห่งทางดำเนิน ท่านเองว่า มื่อจิตก้าวขึ้นสู่ความว่างเปล่าจากรูปธรรมทั้งหลายแล้ว ก็มีแต่ตามติดสังขารความปรุงของใจ กับวิญญาณที่สัมผัสรับรู้จากสิ่งต่างๆ และเวทนาจิตที่แสดงผล ให้ปรากฏจากการปรุงการรับรู้ทางวิญญาณ ด้วยสติกับปัญญาที่มีอยู่ในที่แห่งเดียวกันเท่านั้น เพราะสังขารก็ปรุงจากจิต วิญญาณก็รับทราบจากจิต ต่างก็ดับลงที่จิต เมื่อสติตามทันปัญญาค้นพบสาเหตุ และ วิพากษ์คลี่คลายทันกับเหตุการณ์ สิ่งเหล่านั้นย่อมกำเริบรุนแรงไปไม่ได้ การตามรู้สังขารวิญญาณว่าปรุงเรื่องอะไร รับทราบเรื่องอะไร เพียงเท่านั้นยังไม่สากับใจที่มีสติปัญญาอัตโนมัติเป็นพี่เลี้ยง อยู่ตลอดเวลาไม่เผลอตัว ยังสามารถขุดค้นลงถึงต้นตอที่เกิดแห่งสังขารและวิญญาณอีกว่าเกิดมาจากที่ไหน อะไรเป็นเครื่องผลักดันให้เกิดอยู่ไม่หยุดไม่ถอย ตัวที่ผลักดันนี้คือตัวอวิชชาแท้
การพิจารณาอวิชชาเพื่อถอนรากถอนโคนจริงๆ จึงอยู่ที่ตรงนี้ ขุดค้นลงที่ใจอันเป็นเรือนรังของอวิชชาฝังจมอยู่นั่นแล จึงเห็นตัวอวิชชาแตกกระจายสลายตัวลง ในขณะที่มหาสติมหาปัญญาเข้าถึงตัว นี้คือการพิจารณาอวิชชาแท้ และคือวิธีการถอดถอนอวิชชาออกจากใจตามทางมรรคทางผล ที่พระบรมศาสดาทรงสั่งสอนไว้แท้ ไม่เพียงไปอ่านแต่แบบแผนตำหรับตำรา แล้วก็มาถกเถียงกันจนตาดำตาแดง หาที่สิ้นสุดยุติไม่ได้ พอให้อวิชชารำคาญและหัวเราะเปล่าๆ โดยไม่มีกิเลสแม้ตัวเดียวที่ถูกกระทบกระเทือน จากการถกเถียงกันพอผิวถลอกปอกเปิกไปบ้างเลย เราเป็นชาวพุทธที่มีศาสดาองค์เอกเป็นครูสั่งสอน จึงควรมีเหตุมีผลเป็นเครื่องตามเสด็จบ้าง อย่ามีแต่ทิฐิมานะความรู้ความเห็นดิ่งลงไปถ่ายเดียว ทำนองกิเลสบาปธรรมทั้งหลายอยู่ในตำรา แล้วก็มาถกเถียงกันแทนการแก้กิเลส สิ่งที่ได้รับจึงมักมีแต่ลมปาก ไม่มีเนื้อมีหนังติดมือมาบ้างเลย ถ้าเป็นทำนองนี้ เรียนมากเท่าไรรู้มากเท่าไร ขึ้นเวทีโต้เถียงจัดเจนเพียงไร ก็ยิ่งเหลวไปเพียงนั้น ไม่มีอะไรเป็นเครื่องหมายของปราชญ์ตามทางศาสนา และ ศาสนธรรมเลย..”

ภูริทตฺตธมฺโมวาท
พระครูวินัยธร (หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต) วัดป่าสุทธาวาส ต.ธาตุเชิงชุม อ.เมือง จ.สกลนคร