ความรัก ความผูกพัน การพลัดพราก 

เม ก็มาเล่ากะเค้าบ้าง

เริ่มต้นก็ความรักนี่แหละ 
ตั้งแต่จำความได้ ความรักความผุกพันที่ลึกซึ้ง 
สำหรับเม ก็คือครอบครัว

ลูกสาวคนเดียว ก็เรยได้รับความรักมาเต็มๆ 
ทั้งจากพ่อแม่ เละวงศ์ญาติ และเพราะเป็นเด็กเล็ก คนสุดท้ายในสกุล 
ก็ได้รับการไส่ใจ ถนุถนอม จากทุกคน 

แต่ก็ไม่ได้รู้หรอกว่า คนอื่นๆ จะรักเมแค่ไหน 

แต่ สำหรับพ่อกะแม่แล้ว คิดว่า คงไม่มีรักไหนที่มากเท่าที่ท่านให้ได้ 

คำแรกที่ฝังใจที่สุด ไม่ใช่คำว่า แม่รักหนูนะ พ่อรักหนูนะ 

แต่ เป็นคำปรารภ  ของพ่อและแม่
ว่า สมบัติทุกอย่างที่มี ที่เตรียมไว้ให้เม ก็ไม่เดือดร้อนแล้วถ้ารู้จักใช้จ่าย 
ก็ไม่ห่วงอะไร 
ห่วงแต่ว่า เม ไม่มีอริยะทรัพย์ติดตัวเลย แล้วจะดูแลตัวเองได้ยังไง
สมบัติที่มี ไม่อาจเอาติดตัวไปได้ ต่อไป จะลำบากแค่ไหน ถ้าไม่มีอริยทรัพย์ติดตัว 

ตอนแรก ได้ยินเช่นนี้ เม ก็ไม่รู้หรอกว่า ความหมายนั้นเป็นเช่นไร 

จากวันนั้น ความเข้าใจ ก็เริ่มปรากฎทีละน้อยๆ จากแนวทางที่พ่อกะแม่ ท่านวางหมากให้เดิน
ยิ่งวันๆๆ ใจความก็ปรากฎเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ

ในทุกครั้งที่เวลาคืนวันล่วงเลยไป 
กลับยิ่งรับทราบความรักนั้น เป็นทวีคูณ เป็นรักที่บริสุทธิ์ ขีดเส้นวางให้เม ไปถึงชาติหน้า ชาติต่อๆไป 

ไม่ใช่ปล่อยเม ขึ้นเขา ไปร่ำเรียนตามสำนักต่างๆ แต่ลำพัง
แต่ ท่านก็ทำตัวอย่างให้เม ได้ซึมซาบ และพร้อมเดินไปด้วยตัวเองได้ 

ช่วงนั้น เม ก็เหมือนได้ไส่เกราะ มีพ่อ มีแม่ มีธรรมเป็นเกราะ คอยกางกั้น คอยคุ้มกัน 
รู้สึกเหมือนเข้มแข็ง ปลอดภัย  เหมือนไส่เกราะเดิน

เมื่อมีความกระทบ ได้ยินได้ฟังเรื่องราวต่างๆ ก็กระทบน้อย เพราะมีเกราะ  เป็นสิ่งที่เคลือบความรู้สึกที่แท้จริงไว้ 

ช่วงนั้น  ความรักนั้น ก็ไม่ได้ลงกระทบใจ  

ช่วงนั้น  ความรักนั้น ก็ไม่ได้ลงกระทบใจ 

แต่เปอร์เซนต์ของความรักของพ่อและแม่  นั้น เบ่งบานเกือบเต็มหัวใจ 
หารักอื่นๆมาทดแทน แย่งเนื้อที่ไม่ได้ 

แม้นจะมีรักแบบฝูงเพื่อน แทรกมาบ้าง ก็ไม่ได้ทำให้รักนั้นถูกบดบังไป

ต่อมาเมื่อได้ฟังธรรม ได้หัดเรียน ได้หัดปฎิบัติ 
กลับมีรักอย่างนึง เข้ามา ไม่บดบัง
เข้ามากระทก กระทบใจ 
แทรกซึม ครอบคลุม ความรักทั้งหมด นั้นไว้ 
เป็นรัก ที่ส่งผลต่อความรู้สึกอย่างหนัก 
เบ่งบานเต็มหัวใจ

รักของคู่รักไหนๆ ในละคร ในนิยาย ในนิทาน อมตะแค่ไหน 
แม้สัตว์โลกจะรักกันเท่าไร เพียงใด

แต่ 

ก็สู้ความรัก ที่พระพุทธองค์มีให้ ไม่ได้ 


เป็นรักอันบริสุทธิ์แท้จริง

แม้มีความรักเพิ่มเข้ามา แตรักเดิม ก็ไม่เคยได้ลดน้อยถอยลง 
กลับเพิ่มมากขึ้น สามารถบรรจุ ลงในใจได้ 
เพราะใจนี้ กว้างใหญ่เหลือคณา บรรจุสิ่งต่างๆได้มากมาย

จากนั้น เมื่อวัยสาว ช่วงจบไฮสกูล  ก้มีสิ่งหนึ่งเข้ามา 
จะเรียกว่าความรักแบบหนุ่มสาว   คำว่ารักคงยังไม่พอที่จะเรียก 
แต่เป็นความผุกพัน และความรู้สึกดีๆ 

ค่ำวันนึง เม ได้ไปว่ายน้ำที่สปอร์ตคลับ  แล้วก็นอนเล่นไปริมสระจนเผลอหลับไป
แล้วก็มีหนุ่มคนนึง ที่มาใช้บริการสระน้ำ 
ก็เดินมาปลุก บอกว่า สระน้ำปิดแล้ว มานอนหลับอยู่ได้ไง คนไปหมดแล้ว
ก็หันหน้าเงยขี้นมองไป แล้วก็สบสายตา ปิ๊งเรย แบบละครแนวตั้งแหละ

เค้าก็ยืนมองหน้าเม เมก็มองหน้าเค้า สักพักกว่า จะรู้สึกตัวว่าเขินอาย 
ก็เรยกลั้นใจ ถามไปว่า แล้วพี่ไม่กลับเหรอ
เค้าก็บอกว่า จะกลับแล้ว  สระปิดแล้ว ปิดไฟหมดแล้ว

เม ก็อยากทอดเวลาออกไป บอกเค้าว่า เดี๋ยวเมว่ายสักรอบ ค่อยไป 
เค้าก็เรย บอกว่า งั้นอยู่เป็นเพื่อนแระกัน 

เม ว่ายไปสักพัก  ก็ขึ้นมาจากสระ 
ก็บอกเค้าว่า เมไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อน รอได้มั๊ย
เค้าก็โอเค นั่งรอเม 

ที่จริง สระที่คลับนี้ เป็นของทางบ้านเมเอง เค้าไม่รู้ 
พี่เค้า เป็นนักว่ายน้ำ มหาลัย คว้าเหรียญได้เยอะ 
มาใช้บริการสระ เพราะไกล้บ้านเค้า 
อีกอย่าง สระนี้ก็คือบริเวณส่วนนึงของบ้าน เม 
เดินไปตามซอยลึกเข้าไป ก็เป็นบ้านพักเม
เรยได้มีหนุ่ม อาสาเดินมาส่งที่บ้าน

พี่เค้าก็มาว่ายน้ำทุกวัน เมก็ไปว่ายเล่นนอนเล่นประจำอยู่แล้ว 
ก็เรยได้สานสัมพันธ์ ได้ครูสอนว่ายน้ำ ส่วนตัว สอนว่ายท่าต่างๆ
จนเริ่มสนิทกัน 

แล้ววันนึง เมก็ต้องไปเรียนต่อมหาลัย ส่วนเค้าก็ไกล้จบปีนั้น 
แต่คนละที่กัน ก็เลยห่างกันไป เพราะไกลกันมาก
แต่กลับมีความคิดถึง อยู่ในใจ 
เมก็ยังคิดไปว่า ถ้าหยุดซัมเมอร์ ก็จะกลับบ้าน ไปเล่นน้ำอีกเพราะอยากเจอ 

แต่แล้วก็ได้ข่าวว่า พี่เค้าไปจมน้ำไม่ฟื้นแล้ว 
ความรู้สึกเสียใจ ทุกข์ใจ คิดถึงก็มี แต่ไม่มากนัก 
เริ่มรู้สึกใจหาย ตั้งแต่จากกันต่างคนต่างไปเรียน ห่างกัน
แล้ว มาทราบข่าวว่า ไปไม่กลับหลับไม่ตื่นซะแล้ว

ความผูกพัน เป็นเส้นบางๆ ก็ทำให้ทุกข์ใจได้ คนรู้จัก คนไกล้ชิด
ความรู้สึก ก็จะมากกว่า ที่อ่านข่าวอื่นๆ ตามหน้าสื่อ ตามหน้าข่าว 
เพราะมีเรา เป็นวงไกล้ชิดเรา สนิทกะเรา

ก็ยังดีค่ะ ที่ความสัมพันธ์นั้น ไม่ได้มัดแน่น ก็เลยไม่ค่อยเจ็บปวดเท่าไร 
เหตุการณ์ ก็เหมาะสม กับสภาวะในขณะนั้น ที่รับมือได้ 
ไม่ทรมานใจ แต่ก็มีความเสียใจอยู่ แต่ไม่เสียน้ำตา 

แต่สิ่งที่เกิด เป็นสนิมในใจ ทำให้รู้สึกไม่ปกติ ในใจไม่สดใสเหมือนที่เคย 

และวันเดียวกันนั้น ก็มีคำบางอย่าง เกิดขึ้นในใจ 
เป็นคำง่ายๆ  ว่า" มดทุกตัวก็ตาย สัตว์ทุกตัวก็ตาย"
 
ก็เรย อ่อ  ความจริงนะเนี่ย  
เมื่อเป็นความจริง เป็นสัจจะธรรม ใยจะไปฝืนได้ 
คราบสนิมก็จางหายไป 

แต่ความสูญเสีย พลัดพราก ก็ยังมีมาให้เห็นเรื่อยๆ 
จากคนในแต่ละวง ที่อยู่รอบตัว จนไกลออกไป
ก็ไม่มีอะไรหวั่นไหว

ต่อมาผ่านไป อีกหลายปี เม เริ่มเป็นผู้ใหญ่ ตอนต้น บรรลุนิติภาวะแล้ว 

ความสูญเสียครั้งใหญ่ ก็เข้ามาในชีวิต
พ่อและแม่ ได้เสียไป 

แต่กลายเป็นเครื่องทดสอบ เม อย่างดี
ว่า เส้นที่พ่อและแม่ ขีดเขียนให้เดิน ทั้งทางโลก ทางธรรม 
เม เดินได้มั๊ย

อาการก็คือ ผงะ เซนิดหน่อย  แล้วเดินตรงได้อย่างปกติ 
ในชั่วเวลาไม่กี่อึดใจ

ก็หาทางจัดงานได้จนลุล่วงไป 

สัจจธรรม เกิดแก่เจ็บตาย ก็ในเมื่อใจยอมรับ ศิโรราบ
ความคิดอื่น ความรู้สึกอื่น ไม่สามารถ ปรุงแต่งบดบังไปได้ 

ไม่ได้ฟูมฟาย ร้องดิ้นทุรนทุราย 
มีแต่สำนึกว่า พ่อแม่ ขีดเส้นและทำตัวอย่างให้เราเดิน แล้วก็ทดสอบ
ว่าเข้าใจเรื่องราวต่างๆได้มั๊ย

เรื่องราวพื้นฐาน ของชีวิต 
ที่ทุกคนต้องพบเจอ 
เวลานั้น ก็คับขัน แต่ ยังมีรอยยิ้มได้ 

เพราะรู้ว่า เป็นสัจจธรรม  

ตะเกียงชีวิต แต่ละคน ไม่ได้สว่างเท่ากัน  รอวันดับไปตามกาลเวลา 
ระหว่างทางเมื่อส่องแสงไปข้างหน้า ก็จะเห็นหนทางข้างหน้า 
แต่ถ้ามัวส่องไปด้านหลัง หนทางข้างหน้าก็มืดลง
อาจสะดุดล้มลงล้มคว่ำ  ตามความมืดนั้น

การดิ้นรน ของแต่ละชีวิต มีอุปสรรคนานาต้องเจอ นานาประการ
การดิ้นรนในความรัก  ความผูกพัน การพลัดพราก การจากสิงอันเป็นที่รัก 
แม้จะพอกระทำได้ รักษาให้ยืนยาว แต่ ก็ไม่มีใคร ทำสิ่งเหล่านี้ ให้สมบูรณ์ได้ ตามอำเภอใจ 

ป่วยการที่จะดิ้นรน เพื่อสร้างความสมบูรณ์ ในเรื่องเหล่านี้ 
ความอยากได้ อยากมี อยากเป็น ไม่อยากได้ ไม่อยากมี ไม่อยากเป็น 
ไม่ได้ทำให้สิ่งเหล่านั้นบริบูรณ์ได้ 
กลับเพิ่มกำลัง ให้จมอยู่แต่ความมืดมน 

เพียงแต่ ย อ ม ด้วยความเข้าใจในสัจธรรม
ไม่มีอะไรแน่นอน 
ไม่ใช่การหลีกเลี่ยง หลบหลีกอุปสรรคเหล่านั้น
แต่ ผ่านไปโดยใช้เครื่องมือ วิธีการ อุปกรณ์ต่างๆ ที่พระพุทธองค์ทรงให้ไว้ 
เพื่อถึงความบริบูรณ์เต็มเปี่ยม 
ในภายหน้า