”สตินี่ ทำให้มันมีกำลังดีแล้วจิตมันจึงจะล่วง
เพราะสติคุ้มครองจิต ตัวสติก็คือจิตนั่นแหละ
แต่ว่าลุ่มลึกกว่า สตินั่นอบรมจิต ครั้นอบรม
จนขั้นจิตรู้เท่าตามความเป็นจริงแล้ว มันจึง
หายความหลง พบความสว่าง ความหลงนั้น
ก็คือไม่มีสติ ครั้นมีสติคุ้มครองหัดไปจน
แน่วแน่แล้ว ให้มันแม่นยำ ให้มันสำเหนียกแล้ว
มันจะรู้แจ้งทุกสิ่งทุกอย่าง สติแก่กล้าจิตย่อม
ทนไม่ได้ เมื่อทนไม่ได้ก็สงบลง ครั้นสงบลง
แล้วมันก็รู้ เดี๋ยวนี้มันไม่มีปัญญา มันก็ส่าย
ไปมา เพราะมันไปหลายทาง จิตไปหลายทาง
เพราะเป็นอาการของมัน เมื่อผู้วางภาระ
คือว่าง ไม่ยึดถือว่าขันธ์ห้านี้เป็นตัวเป็นตนแล้ว
ไม่ยึดถือแล้วปลง เป็นผู้วางภาระก็มีความสุข
จะยืน เดิน นั่ง ก็มีความสุข ไม่ยึดถือ
เพราะรู้ตามความเป็นจริงของมันแล้ว“ ...
...
หลวงปู่ขาว อนาลโย
วัดถ้ำกลองเพล อ.เมือง จ.หนองบัวลำภู





"ถ้าคิดจะทำอะไร ห้ามบ่นว่าเหนื่อย ยากลำบาก ไม่อยากทำ ให้ท่องเอาไว้ว่า สำเร็จ สำเร็จ สำเร็จ
อย่างเดียว !"

- หลวงปู่หงษ์ พรหมปัญโญ






"ที่แกทำ ๆ ไปน่ะ มันสูญเปล่า"
ชีวิตจะมีค่า ก็ตอนไหว้พระ สวดมนต์
ภาวนาเท่านั้น เงินทอง ทรัพย์
สมบัติที่หากันมาก็แค่.. หาอยู่ หากิน​ เลี้ยงอัตภาพร่างกายเท่านั้น พอหมดลมแล้วก็หมดกัน
เอาติดตัวไปไม่ได้ ไม่เหมือนการภาวนาเพื่อพัฒนายกระดับจิตใจให้มันกินลึกไปข้างในและเอาติดตัวข้ามภพข้ามชาติไปได้

#สมบัติทางโลก จะมากมายและวิจิตร ประณีตขนาดไหน มันก็เป็นแค่ "สมบัติน้ำแข็ง" อยู่ดีเพราะมันจะค่อยๆ ละลายเรากำมันไว้ได้แค่ชั่วครู่ชั่วยามเท่านั้น

#หลวงปู่เคยเล่าว่า..!!

"เด็กทารกทั่วไปเกิดมาก็กำมือมาบ่งบอกการเกิดมาพร้อมกับความยึดมั่นถือมั่น"
พวกเราลองพิจารณาดูเถิด สุดท้ายตอนตายทุกคนก็ต้องแบมือหมด แม้น้ำที่คนเขามารดน้ำศพก็ยังกำเอาไว้ไม่อยู่เลย อาหารที่สุดแสนประณีตก็ได้แค่อิ่ม
บ้านที่เป็นดุจคฤหาสน์ก็แค่ที่พักอาศัยหลับนอนไปคืนหนึ่งๆ มนุษย์สร้างสมมุติที่ซับซ้อนหรอกตัวเองเสียจนหลงลืมความจริงพื้นฐานของชีวิต

#สมบัติน้ำแข็ง คือข้อที่ควรคิดคำนึงเพื่อเตือนจิตเตือนใจตนเองไว้เสมอๆ เพื่อให้ตระหนักว่ากิจกรรมชีวิตอันใดที่เราควรทุ่มเท กิจกรรมชีวิตอันใด ที่ทำเพียงแค่พอเป็นเครื่องอาศัย

#เวลาเหลืออีกไม่มากแล้ว_ให้พากันปฏิบัติ
-----------------
#พระครูวินัยธร (มั่น ภูริทตฺโต)
วัดป่าสุทธาวาส ต.ธาตุเชิงชุม อ.เมือง
จ.สกลนคร (พ.ศ.๒๔๑๓ - ๒๔๙๒)







❝ #กรรมฐานระลึกชาติได้ ❞
❝ #ระลึกบุญคุณคนได้ ❞
〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️〰️
หลวงพ่อจรัญ ฐิตธมฺโม ได้เมตตาธรรมว่า อาตมาไม่สอนกรรมฐาน เพื่อให้ใครไปสู่สวรรค์นิพพาน แต่สอนกรรมฐานให้ระลึกชาติได้ ระลึกบุญคุณคนได้ นึกถึงพ่อแม่ นึกถึงตัวเองและสงสารตัวเอง จะได้ทำแต่สิ่งดีๆ แค่นี้พอก่อน บางคนลืมพ่อลืมแม่ อย่าลืมนะ การเถียงพ่อเถียงแม่ไม่ดี ขอบิณฑบาตร สอนลูกหลานอย่าเถียงพ่อแม่ อย่าคิดไม่ดีกับพ่อแม่ ไม่งั้นจะก้าวหน้าไปได้อย่างไร เรียกว่าก้าวถอยหลังเลยชนิดที่ว่า ดำน้ำไม่โผล่เลยจะดีกว่า..

หนี้บุญคุณอันยิ่งใหญ่เหลือจะนับจะประมาณนั้น คือ หนี้พระคุณของบิดามารดา คำพังเพยเปรียบเทียบสั่งสอนมาสองพันกว่าปีแล้ว ว่าจะเอาท้องฟ้าหรือแผ่นดินมาเป็นกระดาษ เอาเขาพระสุเมรุมาศมาเป็นปากกา จะเอาน้ำมหาสมุทรมาเป็นน้ำหมึก ก็ไม่สามารถจะจารึกพระคุณของบิดามารดาไว้ได้ เพราะน้ำในมหาสมุทรจะเหือดแห้งหมด ก่อนที่จะจารึกพระคุณบิดามารดาได้จบสิ้น..

คนอื่นที่เป็นเพื่อนที่รักหรือยอดหัวใจ ก็ยังมีโทษแก่ตัวเรา รักเราไม่จริงเหมือนบิดามารดา เขาพึ่งเราได้เขาจึงมารักเรา นี่แหละท่านทั้งหลายเอ๋ย เป็นหนี้บุญคุณพ่อแม่มากมาย ยังจะไปทวงนาทวงไร่ ทวงตึกรามบ้านช่องมาเป็นของเราอีกหรือ ตัวเองก็พึ่งตัวเองไม่ได้ ช่วยตัวเองไม่ได้ สอนตัวเองไม่ได้แล้ว เป็นคนอัปรีย์จัญไรในโลกมนุษย์ ไปทวงหนี้พ่อแม่ พ่อแม่ให้แล้ว เรียนสำเร็จแล้วยังช่วยตัวเองไม่ได้ มีหนี้ติดค้าง รับรองทำมาหากินไม่ขึ้นแน่นอน คนไม่ทำกิจวัตร ไม่ปฏิบัติหน้าที่ ไม่รับผิดชอบ แปลว่า คนนั้นเกลียดตัวเอง กินเหล้าเมาสุรา เล่นการพนัน เที่ยวสรวลเสเฮฮากินโต้รุ่ง พ่อแม่ก็เสียใจ ยังไปว่าพ่อแม่ ไปทวงหนี้ท่าน เอาทรัพย์สมบัติของพ่อแม่มาฉุยแฉกแหลกราน นี่คือ ลูกสะสมหนี้ ไม่ยอมใช้หนี้ กินเหล้าเข้าไป ทรัพย์สมบัติพ่อแม่ให้มา ก็ขายแจกจ่ายให้หมด ไม่มีเหลือเลย ตัวเองก็จะขายตัวกิน ขายตัวเอง เขาก็ไม่เอาอีก เพราะขี้เกียจเช่นนี้..

ขอฝากท่านเป็นข้อคิด พ่อแม่นั้นมีบุญคุณต่อเรามากใน "#มาตาปิตุคุณสูตร" พระพุทธองค์ทรงแสดงไว้ว่า ลูกจะให้แม่นั่งบนบ่าขวา ให้พ่อนั่งบนบ่าซ้าย ถ่ายอุจจาระปัสสาวะลงไปบนบ่าลูก ลูกเป็นผู้เช็ดให้ หาอาหารมาป้อนให้ กระทั่งจนท่านตายหรือกระทั่งลูกตายไป ก็ไม่สามารถจะตอบแทนพระคุณ ค่าป้อนข้าวป้อนน้ำนม ที่ท่านได้ถนอมกล่อมเกลี้ยงบำรุงเลี้ยงมาอย่างดีได้..

ทำอย่างไรให้ได้ชื่อว่า ได้ทดแทนบุญคุณพ่อแม่อย่างเลิศที่สุด สรุปคือ ถ้าพ่อแม่เป็นมิจฉาทิฏฐิแล้ว ลูกสามารถชักจูงพ่อแม่ให้กลับเป็นสัมมาทิฎฐิได้นั้น ถือว่าได้ทดแทนคุณอย่างเลิศ เช่น พ่อแม่มีความเห็นผิด เป็นต้นว่าไม่เชื่อเรื่องบาปบุญคุณโทษ แล้วลูกสามารถชักจูงชี้แจงให้ท่านมีความเห็นที่ถูกต้อง เชื่อว่าทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว บุญบาปมีจริง ถ้าทำอย่างนี้ได้ถือว่า ทดแทนบุญคุณอย่างเลิศที่สุด..

วิธีใช้หนี้พ่อแม่ไม่ยากเลยลูกทั้งหลายเอ๋ย จงสร้างความดีให้กับตัวเองและก็เป็นการใช้หนี้ตัวเอง นี่เป็นเรื่องสำคัญ ตัวเราพ่อให้หัวใจแม่ให้น้ำเลือดน้ำเหลืองแล้ว อยู่ในตัวเราจะไปแสวงหาพ่อที่ไหน จะไปแสวงหาแม่ที่ไหนอีกเล่า บางคนรังเกียจ พ่อแม่ ว่าแก่เฒ่าไม่สวยไม่งาม พอตัวเองแก่ ก็เลยถูกหลานรังเกียจ จึงเป็นกงกรรมกงเกวียนยืดเยื้อกันต่อไปอีก ใครที่คุณแม่ล่วงลับไปแล้ว ก็ให้หมั่นทำบุญ อุทิศส่วนกุศลไปให้ท่าน และถ้าจะทำบุญด้วยการมาเจริญกรรมฐานแล้วอุทิศส่วนกุศลไป การทำเช่นนี้ ถือว่าได้บุญมากที่สุดทั้งฝ่ายผู้ให้และผู้รับ..

ถ้าไม่มีพ่อแม่ เราทุกคนก็ไม่ได้เกิด อันนี้เป็นความจริงที่ไม่ต้องพิสูจน์ ผู้ใดก็ตามที่คุณแม่ยังมีชีวิต ก็ให้กลับไปหาแม่ ไปกราบเท้าขอศีลขอพรจากท่าน จะได้มั่งมีศรีสุข ส่วนคนที่เคยทำไม่ดีไว้กับท่าน ก็นำเทียนแพไปกราบขออโหสิกรรมล้างเท้าให้ท่านด้วย เป็นการขอขมาลาโทษ...

❝โอ้ผู้ใดใครเล่าจะเท่าแม่

พระคุณแม่เหนือใครไปทุกสิ่ง

ลูกนึกเทียบเปรียบสิ่งใดไม่ได้จริง

ช่างใหญ่ยิ่งยากแสนจะแทนคุณ❞

#โอวาทธรรมหลวงพ่อจรัญ_ฐิตธมฺโม






.ชาวพุทธเรา โชคดีที่ยัง มีพระพุทธ พระธรรม
พระสงฆ์ปฏิบัติกันได้
อย่างน้อยๆก็รู้จักตัวเอง..

..เขาบอกปฏิบัติเนี่ย ช่วงช้างสะบัดหู ช่วงงูแลบลิ้น
จิตว๊าบๆหนึ่ง พอตายเห็นแสงสว่างเข้ามาแว๊บเดียวเนี่ยตอนจะดับจิต เท่านี้เองไปสวรรค์เลยๆ ทำจิตแว๊บเดียวไปสวรรค์..

.แว๊บหนึ่งไม่ได้มืดหนึ่งไปนรกเลย ไปนึกถึงแต่บาปที่ทำไว้นี่ไปนรกเลย.
.แต่ถ้าแว้บๆนึกถึงบุญไปสวรรค์เลย..

.แต่พวกปฏิบัติไม่ใช่อย่างนั้น พวกปฏิบัติกรรมฐานได้เนี่ยจะวางเฉย ต่ออุเบกขา
ต่อเวทนา สุข ทุกข์ก็วางเฉยหมด..

..นี่จะได้ชั้นสูงกว่า สวรรค์ชั้นสูงกว่า เพราะวางเฉยเป็น ต่อเวทนาที่เข้ามาทำให้ ทุกข์กายทุกข์ใจ..

..นี่เราพูดให้คนปฏิบัติธรรมฟัง จึงเข้าใจ คนไหนไม่มีสมาธิก็ น่าเบื่อน่ารำคาญ พูดวนไปวนมาไม่มีอะไร...

..นอกจากรู้จักตัวเองรู้จักกายใจตัวเอง ก็เหมือนนั่งสมาธิก็ไม่มีอะไร เพียงแต่ไม่คิด พยายามไม่คิดมาก รู้ตัวว่าคิดอะไรก็พูทโธ ก็ไม่คิดมาก.

.ไม่ใช่นั่งแบบคนธรรมดาชาวบ้านนั่งคิดมาก แต่นั่งสมาธิกรรมฐานนี่นั่งไม่คิด นั่งรู้ความคิดตัวเอง นั่งปล่อยวางความคิดตัวเองไม่คิดมาก.

.คิดแต่แค่ลมหายใจเข้าหายใจออกก็พอ คิดอดีตก็รู้ ก็ไม่คิดต่อ คิดอนาคตก็รู้ไม่คิดต่อ เฉยก็รู้ว่าเฉย..

.โอวาทธรรม.หลวงพ่อสนอง. กตปุญโญ.







ไม่มีอะไรในโลกนี้ ใม่มีใครในโลกนี้ที่บังคับ
ให้เราทุกข์ใจได้ บางสิ่งบางอย่าง คนบางคน
อาจชวนให้เราทุกข์ใจ แต่ถ้าเราไม่ขาดสติ
ไม่ปล่อยให้ตัณหาผสมโรงกับสิ่งหรือกิริยา
ที่ยุอารมณ์ ความทุกข์ใจเกิดไม่ได้

ข่าวร้ายคือ ไม่ฝึกจิตให้รู้เท่าทันสิ่งกระทบ
จะต้องโลภในสิ่งที่ชวนให้โลภ โกรธในสิ่งที่
ชวนใ้ห้โกรธ และหลงในสิ่งที่ชวนให้หลง
อย่างไม่มีวันจบสิ้น

ข่าวดีคือ มนุษย์ทุกคนไม่ว่าชายว่าหญิง
สามารถฝึกจิตของตนให้เป็นอิสระภายในได้
คือไม่ต้องโลภในสิ่งที่ชวนโลภ
ไม่ต้องโกรธในสิ่งที่ชวนโกรธ และ
ไม่ต้องหลงในสิ่งที่ชวนหลง ...
...
พระอาจารย์ชยสาโร






จงเตือนตน ด้วยตนเอง
.
อัตตนา โจทยัตตานัง
การเตือนตน ด้วยตนเองนั้น
ประเสริฐมาก
.
เพราะว่า
คนอื่นจะมาตักเตือนเราได้
นานๆ ครั้งหนึ่ง
.
แต่ว่า ตัวของเราเอง
ตักเตือนตัวเราเอง
ได้อยู่ตลอดเวลา
.................................................................
ขอนอบน้อมแด่ หลวงพ่อวิริยังค์ สิรินฺธโร ผู้เลิศคุณ
(สมาธิมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อโลกมนุษย์)






"...ผู้จะผ่านพ้นโอฆสงสาร หรือห้วงน้ำใหญ่
ไปถึงพระนิพพานได้ จะต้องอาศัย
หลักของความเชื่อ ต้องเชื่อมั่นในหลัก
คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า เชื่อมั่นในปฏิปทาทางดำเนินของครูบาอาจารย์ จะต้องมีความเชื่อมั่นแน่นอนว่า มรรคผลนิพพานเป็นของมีอยู่จริง

เมื่อเราเชื่อว่ามรรคผลนิพพานมีอยู่จริง
เราก็ปฏิบัติมุ่งต่อมรรคผลนิพพานได้
เมื่อเราเชื่อว่า มนุษย์สมบัติมี สวรรคสมบัติมี
เราก็ทำทานรักษาศีล ไหว้พระเจริญเมตตาภาวนาให้ยิ่งๆ ขึ้นไป เราเชื่อว่าจิตของเราเป็นธรรมชาติที่ไม่ตาย รูปร่างกายเราต่างหากที่แตกดับ

เราเชื่อโอวาทคำสอนของครูบาอาจารย์
เราก็ขวนขวายสร้างคุณงามความดี สร้างบุญกุศล
เป็นอริยทรัพย์อริยบารมี ฝังไว้สำหรับติดตัวเราไปทุกชาติ ทุกภพ จนกว่าจะถึงพระนิพพาน..."

หลวงปู่ชอบ ฐานสโม






เมตตามากขึ้นเพียงไร ใจจะอ่อนละมุน
จนตัวเองรู้สึกได้เพียงนั้น ของแข็งกระด้างมือ
เมื่อสัมผัสถูกต้อง กับของอ่อนนุ่มละมุนมือ
ให้ความรู้สึกที่ประณีตนุ่มนวลแตกต่างกัน
เพียงไร ความแตกต่างของใจที่อบรมเมตตา
แล้ว กับใจที่ยังไม่เคยอบรมเมตตาเลยนั้น
ยิ่งกว่าอย่างประมาณมิได้ ...
...
พระคติธรรม สมเด็จพระสังฆราชเจ้า
กรมหลวงวชิรญาณสังวร




"....กามตัณหา เปรียบเหมือนแม่น้ำไหล
ไปสู่ทะเล ไม่รู้จักเต็มสักที อันนี้ฉันใด
ความอยากของตัณหามันไม่พอ ต้องทำ
ความพอจึงจะดี เราจะต้องทำใจให้ผ่อง
ใส ตั้งอยู่ในศีล ตั้งอยู่ในทาน ตั้งอยู่ใน
ธรรม ตั้งอยู่ในสมาธิก็ดี ทุกอย่าง เราทำ
ความพอดี

ความพอใจก็นำออกเสีย ความไม่พอใจ
ก็นำออกเสีย เวลานี้เราจะพักจิต ทำกาย
ของเรา ทำใจของเราให้รู้แจ้งในกาย ใน
ใจของเรานี้ รู้ความเป็นมา วางให้หมด
วางอารมณ์วางอดีต อนาคต ทั้งปวงที่ใจ
นี่แหละ..."

หลวงปู่แหวน สุจิณโณ..






.

#ขอบเขตอารมณ์ของพระโสดาบัน

จะเห็นได้ว่าพระโสดาบันน่ะไม่พูดเลวอย่าง นางวิสาขา ก็ดี ท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐี ก็ดีไม่พูดเลว
แต่ยังโกรธนะ

อย่าลืมว่าพระโสดาบันยังมีความโกรธแต่ไม่ฆ่าใคร ไม่ละเมิดศีล

พระโสดาบันยังมีความรักในระหว่างเพศแต่ไม่นอกใจสามีภรรยา

พระโสดาบันยังมีความต้องการความร่ำรวยแต่ว่าไม่โกงใคร

พระโสดาบันยังมีความหลงในความสวยสดงดงามแต่ว่าไม่ลืมความตาย

แค่นี้เองไม่ยาก ไม่เห็นยากเลย ยากไหม ไม่ยาก ฟังก็ไม่ยากปฏิบัติก็ไม่ยาก แต่ได้ยาก ความจริงได้นี่มันไม่ยาก แต่เรานึกว่ายาก เราก็ต้องมองดูตัวเองว่าก่อนจะหลับนึกว่าสังโยชน์ ๓ ประการวันนี้เราบกพร่องอะไรบ้าง

หลวงพ่อพระราชพรหมยาน
_______
จาก "ธัมมวิโมกข์" ฉบับที่ ๓๖๗ ตุลาคม ๒๕๕๔ หน้า ๖๖








ธรรมะที่พระพุทธเจ้าสอน ไม่เหลือวิสัย
ที่คนเราจะปฏิบัติได้ ถ้าเหลือวิสัยแล้ว
พระพุทธองค์จะไม่สอน
ธรรมะที่พระพุทธองค์สอนให้ผลได้จริง
เราเองต่างหาก ปฏิบัติไม่จริง เหลาะแหละ
แล้วจะให้ได้ผลได้อย่างไร
...
พระพรหมวชิรญาณโสภณ
(หลวงพ่อเลี่ยม ฐิตธัมโม)





“นี่แหละท่านทั้งหลาย จำผมไว้เป็นธารดำ
กำหนดจดจำไว้
คนขี้เหนียว เหมือนน้ำไหลเข้าบ้าน ไม่มีทางออก
น้ำจะเน่า มันจะไม่ไหลมาอีก มันเต็ม”

คำสอน หลวงพ่อจรัญ ฐิตธมฺโม หนังสือ “อนุสาสนีปาฏิหาริย์” รวบรวมและเรียบเรียงโดย ชินวัฒก์ รัตนเสถียร