ใครๆ ก็จะอยู่ภายใต้ การระลึกรู้ไม่ทัน เหตุจะคิดดับ ที่เป็นอวิชชารู้ไม่ทัน กิเลสชอบชังนิ่งว่างเฉย กันทั้งนั้น จึงมีการทะเลาะ เปรียบเทียบ แข่งดี อวดร้าย ทำลายดีกัน มันจึงเป็นเหตุเภทภัย อันร้ายแรง เกินคำบรรยาย

มุ่งชอบเยอะ จึงเป็นเหตุให้ไฟไหม้ ชังกันมาก เป็นเหตุให้น้ำท่วม หลงนิ่งว่างเฉยมาก เป็นเหตุให้ลมถล่ม ระลึกรู้ทันเหตุจะคิดดับ กันมาก เป็นเหตุให้พ้นทุกข์ พ้นมหาภัยพิบัติ ทั้งหมด

เพราะชอบเยอะ มันจะเป็นเหตุให้ไปเป็นเปรต ชังมาก เป็นเหตุ ให้ไปเป็นสัตว์นรก หลงนิ่งว่างเฉยรู้ไม่ทัน มันเป็นเหตุ ให้ไปเป็นสัตว์เดรัจฉาน

ถ้าใส่ใจขยัน รักษาศีล ก็จะเป็นเหตุให้ไปเป็นคน ถ้าอดทนข่มใจบำเพ็ญเป็นผู้ให้ จะได้เป็นเหตุ ให้ไปเป็นเทวดา

ถ้าหมั่นมีเมตตา ปรารถนาดี ช่วยเหลือคนอื่น จะเป็นเหตุ ให้ไปเป็นพรหม

แต่ถ้าใส่ใจขยันสังเกต ระลึกรู้ใจตั้งมั่น ระลึกรู้ทันเหตุ จะคิดดับ ทุกลมหายใจ จะเข้าดับ จะออกดับ ให้ทันกับต้นกลางสุด ในขณะคิดปัจจุบัน จึงเป็นเหตุให้ไปเป็น พระอรหันต์ ที่ดับอวิชชารู้ไม่ทัน กิเลสชอบชังนิ่งว่างเฉย ได้หมดสิ้น

เพราะได้ระลึกรู้ทันเหตุจะคิดดับ จะชอบดับ จะชังดับ จะเฉยดับ ทำให้มันไม่มี ซึ่งการยึดคิดรู้ไม่ทัน กันอีกต่อไป

สาธุ รู้ทัน จึงพ้นทุกข์